تحریر

اگر بحث های محیطی زیستی و کمبود جا در کار نبود، همیشه نوشتن بر کاغذ را به تایپ کردن ترجیح میدادم. در نوشتن روی کاغذ حس بیشتری جریان دارد. وقت هایی که هیجان را میخواهی نشان دهی پر رنگ تر و درهم مینویسی یا وقت هایی که عصبی هستی یا چیزی فکرت را مشغول کرده است، میتوانی کمی خط خطی کنی کاغذ را. یا حتا نوشته را مچاله و پاره کنی و دور بیاندازی. اما در تایپ کردن نهایت کاری که میتوانی بکنی این است که دستت را روی یک حرف کیبورد نگه داری و چند ثانیه ای فشار دهی اینطوریییییییییییییییییییییییییییییییییییی. که آخر سر هم آنطور که میخواهی تو را خالی نمیکند. با این قیمت ها هم که دیگر نمیشود لپتاپ را شکست یا گوشی را پرت کرد. به ناچار مقداری از خشم در تو باقی میماند.

اما اینکه چرا بر خلاف میلم بیشتر روی گوشی و لپتاپ حرفهایم را مینویسم یک دلیل دارد؛ امنیت. آن هم از دست مادرم. هیچ وقت دوست ندارم نوشته ای حامل سیاه ترین دوران زندگیم روی میز تحریرم جا بماند-با توجه به حواس پرت بودنم اصن چیز عجیبی نیس- و مادرم از سر کنجکاوی نگاهی به آن بیاندازد و از دل من باخبر شود.

البته نمیدانم شاید حتا اگر بخواند و حرف من را بداند کمکم کند ولی آن حس درونی را که میگوید حرف نزنم را نمیتوانم سرکوب کنم.